Preventie adviseur mythe

Veel bedrijfsleiders hebben er last : het preventieadviseur syndroom. De symptomen zijn ongeveer dezelfde als deze bij het horen van het woord arbeidsinspecteur, sociale inspecteur, brandverzekeringscontroleur, … Hartkloppingen, versnelde ademhaling, oorsuizen, koud zweet, … de lichamelijke ongemakken zijn iets minder uitgesproken dan de klachten die opduiken bij het woord “belastingscontroleur”, maar desalniettemin niet te negeren! ?

Ook het beeld dat spontaan op het netvlies binnenkomt bij het woord “preventie adviseur” is niet bepaald aangenaam : een man van middelbare leeftijd, iets of wat belezen en een hoog “wijsneus” gehalte. Houdt zich het liefst bezig met het uitschrijven van ellenlange rapporten, is driftig met de camera of smartphone in de weer en ja, … wijst graag met het (al dan niet figuurlijke) vingertje. Een verlengde van de wetgever, die zich moeilijk kan inleven in de echte bedrijfssituatie, veel te veel tijd verliest met (saaie) administratie en geen enkele vezel creativiteit in zijn lijf heeft. (Sorry guys, niets persoonlijks … ? )

Ja, ik weet het : dit beroep heeft weinig aantrekkingskracht bij bedrijfsleiders, leidinggevenden, werkgevers. Maar hoe zit dat nu echt ? Is een preventie adviseur alleen een “noodzakelijk kwaad” of kan deze persoon écht een positieve bijdrage leveren in jouw organisatie ? Als preventie adviseur met een passie voor dit vak, wil ik graag enkele mythes doorprikken…

Preventie adviseur mythe