Een kippetje in het hanenkamp …

Kan vrouwelijke energie stand houden in een mannenbastion ?

Een kleine 6 weken geleden ging ik een nieuwe professionele uitdaging aan: als HSE manager/preventieadviseur bij een multinational met naam en faam; maar grote uitdagingen op gebied van veiligheid, communicatie, organisatie, sensibilisering, …Ik kwam dus meteen ook in een héél andere bedrijfscultuur terecht.

Naast de uitdagingen als preventieadviseur is de grootste “challenge” beslist om als enige vrouw (het kippetje) een weg te vinden tussen het operationele team leidinggevenden, pakweg een 20-tal mannelijke collega’s. Versta me niet verkeerd, door mijn opleiding als ingenieur en preventieadviseur ben ik het wel gewoon om in -voornamelijk- mannelijk gezelschap te vertoeven en vind dit ook wel aangenaam ?. Mannen zijn door de band wat minder complex en communiceren meer direct. Alleen heerst hier (nog) geen “verbindende” communicatie en dat is enorm aanpassen! Ik leg het even uit; er zijn enkele “opper-haantjes” (alpha mannetjes) die de vergaderingen domineren: directieve instructies in plaats van overleg, geen verbindende communicatie, nogal dwingend, autoritair, haantjes gedrag, … Een ware cultuurshock om het even zacht uit te drukken.

Maar desalniettemin vóel ik dat er nood is aan verandering; het grootste deel van de mannelijke collega’s streeft ook naar verbindende communicatie, betrokkenheid, empathie,… Alleen gaat bijna iedereen automatisch in de verdediging (of nog erger : ze zwijgen!) onder invloed van de opper-haantjes. Erg jammer … en ik moet bekennen dat ik mezelf er intussen ook al schuldig aan heb gemaakt… Of hoe snel je wordt beïnvloed door de heersende bedrijfscultuur … Shocking !!

Zowel mannen als vrouwen hebben beide energieën/kwaliteiten in zich, maar hoe bewaar je het evenwicht en hoe kun je op een zachtaardige (vrouwelijke) manier tóch doordringen? Mijn idee: ik meen dat je beide energieën dient aan te spreken en gebruiken als mens. Idealiter zijn die in balans en gebruik je beide afhankelijk van de situatie waarin je je bevindt. Steeds met het doel om een goede oplossing te vinden voor alle partijen.

Opvoedkundig zijn we de laatste decennia alvast op goede weg: meisjes minder betuttelend opvoeden en positief stimuleren tot durven (‘machogedrag’ = geloven in zichzelf = mannelijke energie) en de jongens ook de zorgende kant (vrouwelijke energie) laten zien als ouders is volgens mij heel waardevol voor hun toekomstige “volwassen” leven. En dat zelfzekere macho-gedrag is zeker al goed gelukt bij mijn 12-jarige dochter. Zij gaat er soms zó “los over” dat ik denk: ”Ocharme, mijn toekomstige schoonzoon!” ?

Hopelijk slaag ik er ook in om “mijn” opper-haantjes kennis te laten maken met hun vrouwelijke energie en komt het team zo meer in balans en verbinding …Want ik ben er rotsvast van overtuigd dat we dan de grootste stappen zullen zetten! En hoe houden jullie het evenwicht tussen je eigen vrouwelijke en mannelijke energie?